//
je leest...
Liturgie

Welkom in de kerk

Veel kerken hebben tegenwoordig een welkomstcomité. Er zijn kerken met hostingteams die om de beurt met zes man/vrouw tegelijk in de hal van de kerk dienst doen. Ze spreken nieuwkomers aan, geven ze een kaartje waarop gratis koffie kan worden gehaald, nadat de bezoeker zijn naam en emailadres op het kaartje ingevuld heeft. In de loop van de week krijgt de bezoeker een mailtje: ‘Fijn dat u er was, afgelopen zondag. A.s zondag begint de dienst om zo en zo laat, en is het thema dat en dat. U bent weer van harte welkom. A.s. woensdag is er een muziekavond in de kerk en donderdag een praatavond. Voel u vrij om te komen, als u belangstelling hebt. Als u geen mail van ons wenst te ontvangen, wilt u dat dan even laten weten?’
Op deze manier weten nieuwkomers wat ze van de kerkdienst kunnen verwachten. Als ze daar op in gaan, worden ze via een connectgroep met de kerk verbonden.

Andere kerken hebben eenvoudig twee mensen bij de deur staan die een vriendelijk knikje geven aan de binnentredende bezoeker.
Weer andere gemeenten hebben hun team een kleine instructie gegeven om gasten niet alleen toe te knikken, maar ook bijbels, de liturgie en kerkboeken te wijzen.

Toch komt het voor dat je je als gast in een kerk die niet de jouwe is behoorlijk alleen voelt. Je bent ergens op vakantie, gaat meermalen naar de plaatselijke kerk en verlaat de kerk na afloop van de dienst zonder dat je met iemand gesproken hebt. De kerkgangers stonden in de hal allemaal gezellig met elkaar te praten. Je kreeg wel een knikje van het welkomstteam, maar daar bleef het bij, je werd niet aangesproken. Of je kwam met je familie in een vreemde kerk en niemand nam de moeite om even te vragen ‘zijn jullie hier gast?’, omdat men niet op het idee kwam, of er al van uitging dat jij met jouw groep daar geen behoefte aan zou hebben.  Alpha-cursisten die voor het eerst in de kerk komen, lopen kans niet aangesproken te worden als ze in een groep bij elkaar staan.

In het psalmboek staat bij de bedevaartsliederen een psalm die weinig gezongen wordt, psalm 129. Deze psalm eindigt met een groet die niet gegeven wordt. Psalm 129: 8a Tegen die mensen zegt niemand: ‘De Heer zal goed voor jullie zijn’ (BGT)

Het niet gezegend worden geldt hier als vloek. Jij hoort er niet bij. En dat is nu precies het gevoel dat een toevallige bezoeker van een kerk kan krijgen wanneer hij niet aangesproken wordt, terwijl alle anderen zich genoeglijk met elkaar bezig houden.
‘Deze mensen zijn een soort familie, ik hoor er niet bij’.  Al staat hij een kwartier bij de deur te drentelen, iedereen loopt langs hem heen.

Het is een vorm van hartelijkheid om gasten en bijwoners van een eredienst even aan te spreken, wegwijs te maken, en met hen na afloop een paar woorden te wisselen.
‘Maar stel dat die persoon al lang lid is van de kerk, dan sla ik toch een flater om hem als gast aan te spreken?’  Beter tien keer een flater slaan, dan niet om je heen kijken en aan mensen voorbij lopen. Zie elkaar en ook de kinderen staan.
Een eredienst is een viering waar openheid en gastvrijheid in blikken, woorden en gebaren gestalte krijgen. Dit gebeurt in de dienst zelf, maar ook voor en na de dienst als de gemeente er maar een beetje aandacht voor heeft.
Als een gemeente het een eer vindt om vaste gasten te verwelkomen, zal ook de losse gast eervol benaderd kunnen worden.

Reacties

Reacties zijn gesloten.

Contact Informatie

055-3670261
Ma t/m vr 09.00-17.00

Stuur een mail

Per Categorie

Web Bezoek

  • 12,968 hits